هیزل گریس پنجشنبه ۲ ارديبهشت ۰۰ بیاین در توییتر همدیگه رو پیدا کنیم. همینجا آیدی توییترتون رو کامنت (خصوصی یا عمومی) کنید من فالوتون کنم

هیزل گریس پنجشنبه ۹ ارديبهشت ۰۰ از اونجا که تامپون اینجا کم، گرون و تابوعه، نمیدونم چند درصد دخترا در ایران تامپون استفاده میکنن. ولی میخوام تجربیاتم رو در موردش بهتون بگم. اول از همه نه؛ بکارت رو از بین نمیبره. البته بستگی داره که اصلا چی تعریف کنیم اما من از چند تا پزشک شنیدم ک

شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید: <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">Adblock test (Why?)

مطلب دوباره نیلوبلاگ یک ماه کامل در آرشیو خالی ماند. زندگی در حال گسترش است و من در فاز گذار به بزرگسالی. به فکر کردن در مورد اینکه اگر این بطری شیر را بخرم، تا آخر ماه در خرج و مخارج مشکلی ایجاد می شود یا خیر؟! این روزها مشغول دور انداختن آدم های آشغال هستم. به معنای کامل کلمه آشغال. نوشتن از من دو...

کلا در بیان هرچیزی دچار مشکل شدم. هیچ کدوم از افکارم به حرف نمیان و حتی وقتی میام پستاتون رو میخونم دستم به نظر گذاشتن نمیره. برمیگردم!

روزهای اخیر درگیر جمع کردن کدنویسی و ران کرد کدهای پروژه بودم و در حال حاضر قدم های نهایی نوشتن مطلب پایان نیلوبلاگ نامه رو می گذرونم. بعدش واقعا دیگه تا مدتی درس برای خوندن ندارم!

افسار معنای زندگی از دستم رفته است. نه آنکه قبلتر دردستم بود؛ نه! فقط حداقل میتوانستم از دور رقصش را در باد ببینم که سریع از من دور میشد. سرعت من گویا کند شد و فیالحال هرچه چشم میچرحانم، کلافش را

مطلب گذار نیلوبلاگ از نوجوانی به بزرگسالی حتما همین طور اتفاق میافته. خیلی تلاش میکنم بنویسم اما چرا نمیشه؟! حتما به خودم سخت میگیرم. یا انقدر پست گذاشتن رو برای کامل بودنش به عقب انداختم که دیگه نمی تونم. بهرحال خواستم منِ آینده بداند امروز حس میکنم درحال ورود به دنیای دیگری هستم. دنیای بزرگسالی. ا...

بهرحال؛ حق با مطلب شماست نیلوبلاگ. حتما با افرادی برخورد کردید که در هر حال حق با اوناست. اصلا اینکه چه اتفاقی افتاده یا کی مقصره و ... مهم نیست. افرادی که حتی توجه نمی کنند اگر در این مسئله حق با آنها باشد: اصلا

به عنوان یک فرد کاملا بی تجربه در زمینه کاری خودش، به نظرم تجربه خوبی بود. من که هنوز مدرکم رو نگرفتم فرصت کار در یک شرکت تقریبا مرتبط رو پیدا کردم. قبل از اینکه وارد شرکت شم کلی ذوق داشتم که کار مرتب

خیلی دقیق همه چی رو یاد میگیره. دقیق گوش میده و شمرده و سنجیده حرف میزنه. ظاهرش رو فقط از پشت دوربین گوشیش روی مانیتورم دیدم، اما با این وجود میتونم بگم دختر زیباییه. به قولی «دخترانگی» از ظاهرش مشخ

در دوره گذار هستم انگار. چرا همیشه حس میکنم در دوره گذارم؟! حد فاصل فارغ التحصیلی، استفعا از شغل و پیداکردن شغل جدید یا مهاجرتم. سخت مشغول زبان خوندنم و خب درآمد اندکی از تدریس هم دارم. فی الحال برگشت

سوالی که پیش میاد اینه که آیا واقعا از حرف های انگیزشی انسان به جایی میرسه؟ آیا خود هدف نوعی انگیزه نیست؟ و آیا اصلا انگیزه لازمه؟ چرا باید خودمون رو عادت بدیم به انجام دادن کاری درصورت داشتن انگیزه؟!

بله من معتقدم ذهن انسان نیاز به تمرین داره. یعنی وقتی زحمتی بهش نمیدیم خود بخود کاراییش رو کم میکنه. مثل وقتی که همه ش تو شبکه های مجازی میچرخیم. ذهن رو عادت میدیم به دیدن محتواهای حداکثر یک دقیقه ای

اون حسی که وقتی دوست نزدیکتون از هر نظر بی سواده ولی استادتون مجبورتون کرده با اون یه مقاله بنویسید! یا اون حسی که هرکار میکنی یه دونات نمیتونی دربیاری! اره؛ همینقدر سطحی.

امروز زندگی نور داره. نور ملایم عصر بهاری. که بارون زده و داره از لای برگای سبز زنده میخوره رو موهام. نامجو میگه «هوا برای زندگی کافی نیست؛ و نور نیز لازم.» سوگند هم میخونه: « در میان طوفان هم پیمان با قایق ران هاگذشته از جان باید بگذشت از طوفان هابه نیمه شب ها دارم با یارم پیمان ها که برفروزم آتش ه...

چند روز بود میخواستم بیام اینجا غر بزنم. ولی یچیزی از درون داره میگه غر نزن کار کن! غر نمیزنم. ولی تلاشم برای خوب بودن طاقت فرسا شده. تامام

هیچوقت انقدر از لبتاپم بدم نمیومده!! 80% تمام روزهای قرنطینه رو وقتی بیدار بودم پای لبتاپ بودم. چشمام به نور طبیعی اصلا باز نمیشه دیگه (: زندگی در آغوش خانواده دو روز اولش خوبه. تامام. دارم کرایه خونه

دیروز گفت برنده رابطه های راه دور در اکثر مواقع فاصله است. حرفش منطقی و به نظر خودش دور از منظور بود اما به من حس بدی داد. حس ناامنی کردم. هیچوقت دلم نمیخواد از طرف آدم هایی که دوستشون دارم احساس ناامنی کنم. و فاصله پدیده ای بیهوده بود!

همین که قبول کنیم اعضای خانوادمون زندگی خودشون رو دارن و گاهی میخوان گند بزنن بهش خیلی کمک میکنه. ولی چطوری خودم رو راضی کنم وقتی میدونم این مسیر درست نیست اما در عین حال معتقدم زندگی خودشه؟! منی که هرچی یادم میاد عذاب وجدان کارای کرده و نکرده ام. چطور اینکار رو کنم؟!