سلام زیبا

سوالی که پیش میاد اینه که آیا واقعا از حرف های انگیزشی انسان به جایی میرسه؟

آیا خود هدف نوعی انگیزه نیست؟

و آیا اصلا انگیزه لازمه؟

چرا باید خودمون رو عادت بدیم به انجام دادن کاری درصورت داشتن انگیزه؟!

البته میدونم اینارو باید سرچ کنم و اینجا نپرسم -_-

روز که شروع میشه، بدنم انگار از قبول کردن یه شروع دیگه سر باز میزنه. حتما بقیه هم این حس رو تجربه کردن و میدونن چقدر فرسایشیه. آدم مجبوره هرروز خودش رو برای انجام کارهای ابتدایی قانع کنه. و فک میکنی تبدیل شدی به یه مبارز، اما مبارزی که خستهس. زخمیه و محاصره شده. با این وجود مجبوره یه راهی پیدا کنه!

فرسایش.

امروز رفتم کمی دور زدم با ماشین و دیدم چقدر کرونا بی معنیه در سطح شهر.

نکته مثبتی که میتونم به خودم یاداوری کنم فقط اینه که میگذره. اما پس ذهنم میپرسه چطوری؟ و من جوابی ندارم.

Bella ciao به ایتالیایی یعنی سلام زیبا. احتمالا میدونید داستان آهنگش چیه؛ اگرم نمیدونید سرچ کنید. بهرحال این آهنگ میخواهد بگوید مقاومت کن!

و بله، مورد علاقه من است.

+در سپاتیفای این عنوان را سرچ کنید و مجموعه لایتناهی از کاورهای این آهنگ زیبا رو گوش بدید. (؛