سِرشدگی

بله من معتقدم ذهن انسان نیاز به تمرین داره.

یعنی وقتی زحمتی بهش نمیدیم خود بخود کاراییش رو کم میکنه. مثل وقتی که همه ش تو شبکه های مجازی میچرخیم. ذهن رو عادت میدیم به دیدن محتواهای حداکثر یک دقیقه ای آماده، و چون نیازی به بحث نداریم، بدون فکر کردن ازشون میگذریم. یا سر یک مسئله بی اهمیت (به لحاظ تاثیرگذاری بر زندگی شخصی) به خاطر جهت دهی هایی که روی ذهنمون انجام شده، شروع به بحث میکنیم و عصبی میشیم.

بعد از ی مدت دیگه حوصله ویدیو بیشتر از 1 دقیقه رو نداریم یا اگه ی متن از دو تا پارگراف بیشتر باشه یا ازمون بخاد راجع به چیزی فکر کنیم فقط ازش میگذریم.

یا مثلا وقتی همش سریال میبینیم، ذهن به دیدن همه محتوای ممکن عادت میکنه و اصلا نیازی به خلاقیت و رویاپردازی نداره. یعنی من دارم بدون هیچ بار فکری یک محتوای تصویری آماده رو برای سرگرمی میبینم. نمیگم برای سرگرمی بده اما نه همیشه! اینطوری دیگه نمیتونیم کتاب بخونیم؛ کتاب از ما میخواد فکرمون رو کار بندازیم.

همیشه تلاشم بر این بوده نذارم ذهنم خاموش شه. اما وقتی آدم یهو میفته رو دور انجام دادن ی کار بیهوده، ذهنش سِر میشه. بعدش باید خیلی تلاش کنم تا دوباره جریان خون رو تو مغزم حس کنم و یادم بیاد میتونم کاری کنم که نیاز به فکر داره!