خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو!

صبح ها دیر یا زود باید از تخت خواب جدا شود و دنبال زندگی رود که هنوز نمی داند همانی است که او می خواهد یا نه. با آدم هایی مواجه است که تمام عمرشان هر چه خواسته اند در کسری از لحظه آماده بوده و با این وجود دو قورت و نیمشان از این دنیا باقی است. گویی خدا دنیا را برای ارضای خواسته های آن ها بنا کرده باشد. با افراد ثروتمندی معاشرت دارد که مشکلات دنیا را در دلتنگی معشوقه ای می بینند که آن سر دنیا است. با آدم های فقیری که عادت کرده اند خود را بزرگ و محترم نشان دهند. همه از الگویی خاص پیروی می کنند تا رنگ جماعتِ به قول خودشان لاکچری را بیابند و سراپایشان را به آن رنگ بیامیزند. دریغ که نمی دانند الگوهایشان ساخته اذهان مریض قدرتمندانی است که نمی خواهند قدرت را از دست بدهند. همان ها که این الگو های مسخره ی دست و پاگیر را به جامعه تزریق می کنند تا هر روز بیش از دیروز قدرت کسب کنند. گویی آن ها نمایندگان قدرتمندی خدا روی زمین اند.

او هر روز با همه ی این آدم ها معاشرت می کند و هنوز نمی فهمد این همه تلاش برای هم رنگ جماعت شدنِ این جماعت احمق چیست؟ اصلا باید بگردد نسیم شمال را برای ایجاد این ضرب المثل مسخره ی «خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو» پیدا کند و نشانش دهد چه فاجعه ای شده این تفسیر غلط شعرش.

هنوز نمی دانند خودشان چه رنگی هستند اما اصرار دارند خود را به رنگ تایید شده جامعه آغشته کنند.