ما بلاگرها

هیزل گریس
سه شنبه ۲۷ تیر ۹۶

اغلب اوقات حس میکنم این خلای ک به نوعی تو زندگی تقریبا همه ی ما وبنویسا وجودداره و این تلاشی ک تقریبا هممون داریم برای پر کردنش، خیلی قابل ستایشه. و در عین حال تقریبا کسی این تلاش رو نمی بینه و هیچ درکی ازش نداره.

ما هممون یا شاید اکثرمون تو زندگی ی فاصله خیلی بزرگ بین خودمون و اطرافمون حس کردیم، هر کدوممون ی نوعیش رو. و تا جایی ک شده سعی کردیم این فاصله رو کم کنیم بلکه اجتماعی ک دوست داریم دورمون باشه رو بوجود بیاریم اما نشده و نتیجه اش این شده ک تو وبامون دوستای مثل خودمون رو پیدا کردیم و اون اجتماع رو پیدا کردیم. این خوبه و من واقعا خوشحالم ک تونستم با افرادی از همین راه ارتباط برقرار کنم، کسایی ک فاصله مکانیمون شاید خیلی کم بوده یا اونایی ک تقریبا دورترین نقطه ب جایی ک هستم، هستن.

امید ک این دوستیامون بهتر و بهتر بشه!

اما این وبنویسی و پیدا شدن دوستای خوب وبی ی مشکلی بوجود میاره و اونم اینه ک تقریبا اجتماع رو اینطوری ک هست نمیتونیم بپذیریم و مدام با خودمون و گاهی با اطرافیانمون در جدالیم.

سخته کنار اومدن با شرایطی که هست، اما میخای تغییرش بدی!