ای کاش منی تو . . .

1- دنیای بیان:تبدیل شدم ب خواننده ی خاموشی ک حتی نظرش راجع ب پستا رو تو ذهنش هم مرور نمیکنه؛ نویسنده ای ک از فرط موضوعات مختلف ک هرکدوم فضای احساسی خاصی دارن، سکوت رو ترجیح داده و فقط میخونه. دوستان بلاگیش رو دنبال می کنه و کمابیش در جریان زندگی اندکیشون هست. و همین ها کافی نشون میده! 2- دنیای دوستان: ب اون جایگاه بین دوستا ک همیشه فکر میکردم خیلی باید خاص باشه رسیدم و هیچ خاص بودنی رو تجربه نمیک...

سلام و عذر تقصیر واسه همه بی معرفتیام. این روزا مشغول بی معرفتیه دگران ب خود بودم و حواس پرت از داشتن دوستان مجازیه با معرفت تر از حقیقیاش. باز هم از نو مینویسم از دوستی میگم واستون ک چندسال همه حرفام مال اون بود و تنها ب خاطر دوستیش با پسری ک قبل ترها دوستم(ن دوست پسرم ها) بود دوستیش رو خیلیی ریز با من ب هم زد. یا از کسی ک اصلا نمیدونم چ حسی بهم داره و ب چ چشمی نگام میکنه و البته دگ وقتشه همه فعل های مربوط ب اون رو هم ب ماضی صرف کنم. بهش گفته بودم اگر 1روز تو بی خبری ازت ولم کنی کلا دگ میخام ازت بیخبر باشم و 1 روز هم گذشت! این هم تمام نمیدونم از ناشناسی ک خودش رو...